Γεια σας λοιπόν και πάλι....
ούτε που κατάλαβα πως πέρασε αυτός ο χρόνος! Συνεχίζουμε όμως δυνατοί......λέω δυνατοί γιατί μερικές φορές είναι και μπαμπάδες που αναλαμβάνουν κάποιες φροντίδες!
Μέσα σε αυτό το διάστημα κατάφερα να κερδίσω εμπειρίες μέσα σε παρέες από μανούλες και να διηγηθούμε η κάθε μία τις δικές της ανησυχίες ....την δική μας καθημερινότητα. Έτσι κατάλαβα ότι με ωφέλησε ο τόσος χρόνος! Τώρα έχουμε υλικό και για συζήτηση!
Δεν μπορώ να πω ότι είναι εύκολο......θα χρησιμοποιήσω την θετική λέξη επειδή δίνει ελπίδες! Πρέπει να έχεις υπομονή...γιατί μεγαλώνοντας τα παιδιά.. μεγαλώνουμε κι εμείς!
Συνάντησα μαμάδες που τα έχασαν στην πορεία ...κουράστηκαν....
....άλλες πάλι που δεν αντιλήφθηκαν "τίποτα" ή τουλάχιστον έτσι είπαν!
...άλλη μία περίπτωση ήταν οι γονείς που δεν το δεχόντουσαν ή που ο μπαμπάς δεν το δεχόταν!
"Γιατί να πάει το παιδί μου να το εξετάσουν; Δεν έχει τίποτα!"
Όπως και να το κάνουμε είναι κάτι που πρέπει να το αντιμετωπίσεις σαν ενήλικας......αλλά πόσο "ενήλικες" είμαστε τελικά; Πόσο έτοιμοι είμαστε ο καθένας για να αντιμετωπίσουμε σωστά μια τέτοια περίπτωση;
Γιατί όλες οι περιπτώσεις δεν είναι ίδιες και δεν έχουν την ίδια σοβαρότητα.
Μέχρι την επόμενη ανάρτηση.. ας σκεφτούμε ...ας μιλήσουμε..
